Myrar og småpøkku - ein kommentar utafrå

Det er nok ikkje noko særfenomen på Nordmøre at somme hokjønnsord har a i fleirtal: ei myr – myrar, ei vik – vikar, ei øy – øyar, ei elv – elvar, eller at somme hankjønnsord har e i fleirtal: ein streng –strenger, ein sau – sauer. Desse formene er vanlege over store delar av landet og skal skrivast slik i nynorsk.

 

Det kan hende at ordet småpøkku blir bruka slik at ein kan tru det er snakk om vaksine, men småpøkku (småpoke) er den sjukdommen (barnekoppar) som ein vaksinerer mot.
Etter å ha gått gjennom Bjarne Østbø si samling av surndalsord er det – som venta – greitt å sjå at med få unnatak er det snakk om eit felles ordtilfang i begge bygdene – og for så vidt langt vidare. Det er storveges å sjå iveren etter å blankslipe denne språkarven. Det er viktig å komma i hug at dette ikkje er ”raritetar”, men ein rikdom av uttrykksmåtar som vi skal halde fram med å bruke i tale og skrift.

 

Sverre Hatle